Termin pochodzący z j. włoskiego – terra cotta, który oznacza ziemię wypaloną. Nazwa ta odnosi się do wyrobów w postaci figurek albo płytek z gliny, która jest dobrze oczyszczona i wypalona.  Wyroby te stosuje się zazwyczaj do zdobień. Na początku wykonywano je ręcznie poprzez odpowiednie modelowanie, w późniejszym czasie używano także form a następnie wypalano. Znane były już przez starożytnych Greków i Rzymian. Po wypaleniu tych przedmiotów początkowo nie nanoszono na  nie żadnej farby, ani też nie powlekano je firnisem. Największe i najciekawsze figurki pochodzą z IV w.p.n.e. Poza figurkami wykonywano także płytki używane do zdobień, ale także dachówki, ozdabiano nimi wnętrza teatrów, term, używano w domach.

W środkowej Azji znane były płytki z terakoty, które były wycinane, przykładem może być portal w Mazar-Manasa (XIIw). Do Europy moda na terakotę przyszła w okresie średniowiecza. Terakotę  na dużą skale wykorzystywali również mieszkańcy Azji Wschodniej głównie Chińczycy, którzy w 210 r.p.n.e. stworzyli armie 8 tysięcy figur (każda w naturalnym rozmiarze) wykonanych z terakoty.

Doba renesansu przyniosła zmiany terakota została zastąpiona fajansem, do łask wróciła dopiero w 1760 roku, kiedy to uruchomiono fabrykę płytek ściennych w Anglii. Wyroby z terakoty stosuje się również w dzisiejszych czasach obok glazury jako płytki podłogowe i ścienne.