Aby położona glazura, terakota, płytki ceramiczne lub kamienne prawidłowo się trzymały, nie ulegały przebarwieniom oraz nie pękały, należy użyć do ich przyklejenia odpowiedniego preparatu. Na chwilę obecną można kupić gotowe kleje lub zaprawy do płytek, których użycie nie wymaga doświadczenia. Zanim jednak pojawiły się w sprzedaży stosowano zaprawy zrobione z cementu z dodatkiem wody i wapna. Przygotowanie ich wymagało doświadczenia i nie było proste.
Do przyklejania płytek można używać zaprawy klejącej lub kleju w zależności od rodzaju podłoża.
Zaprawa klejąca jest suchą mieszanką, którym głównym spoiwem jest cement. Stosuje się ja na szorstkie i nierówne podłoża nakładając grubą warstwą nawet do kilkunastu mm. Miesza się ją z wodą lub wodnym roztworem emulsji elastycznej. Zaprawę stosuje się na podłożach suchych również lekko wilgotnych.
W klejach spoiwo zapewniają żywice syntetyczne również żywice syntetyczne wraz z cementem. Kleje stosuje się na podłoża równe, wyłącznie suche kładąc cieńszą warstwę niż w przypadku zapraw klejących.
Rozróżnić możemy klika rodzajów klejów do glazury, które różnią się pomiędzy sobą domieszkami nadającymi im odpowiednie właściwości:
- kleje szybko wiążące – posiadają bardzo dobrą przyczepność nie spływają z powierzchni pionowych,
- kleje elastyczne – używa się ich przy układaniu płytek w trudniejszych miejscach tj. stare podłoża,
- kleje uelastycznione – używane do klejenia płytek w miejscach gdzie znajduje się ogrzewanie podłogowe. Zalecane jest również używania takiego kleju do klejenia płytek szkliwionych, gdyż zwykły klej może przyczynić się do powstawania włoskowatych rys na powierzchni.
