Glazury i terakoty. Układanie płytek ceramicznych.

Kleje do płytek ceramicznych i glazury

Aby położona glazura, terakota, płytki ceramiczne lub kamienne prawidłowo się trzymały, nie ulegały przebarwieniom oraz nie pękały, należy użyć do ich przyklejenia odpowiedniego preparatu. Na chwilę obecną można kupić gotowe kleje lub zaprawy do płytek, których użycie nie wymaga doświadczenia. Zanim jednak pojawiły się w sprzedaży stosowano zaprawy zrobione z cementu z dodatkiem wody i wapna. Przygotowanie ich wymagało doświadczenia i nie było proste.

Do przyklejania płytek można używać zaprawy klejącej lub kleju w zależności od rodzaju podłoża.

Zaprawa klejąca jest suchą mieszanką, którym głównym spoiwem jest cement. Stosuje się ja na szorstkie i nierówne podłoża nakładając grubą warstwą  nawet do kilkunastu mm. Miesza się ją z wodą lub wodnym roztworem emulsji elastycznej. Zaprawę stosuje się na podłożach suchych również lekko wilgotnych.
W klejach spoiwo zapewniają żywice syntetyczne również żywice syntetyczne wraz z cementem. Kleje stosuje się na podłoża równe, wyłącznie suche kładąc cieńszą warstwę niż w przypadku zapraw klejących.
Rozróżnić możemy klika rodzajów klejów do glazury, które różnią się pomiędzy sobą domieszkami nadającymi im odpowiednie właściwości:
  • kleje szybko wiążące – posiadają bardzo dobrą przyczepność  nie spływają z powierzchni pionowych,
  • kleje elastyczne – używa się ich przy układaniu płytek w trudniejszych miejscach tj. stare podłoża,
  • kleje uelastycznione – używane do klejenia płytek w miejscach gdzie znajduje się  ogrzewanie podłogowe. Zalecane jest również używania takiego kleju do klejenia płytek szkliwionych, gdyż zwykły klej może przyczynić się do powstawania włoskowatych rys na powierzchni.
Klejenie glazury

Klejenie glazury

Układając glazurę i terakotę można zastosować takie same kleje, pod warunkiem jednak, że odbywa się to wewnątrz pomieszczeń, nigdy nie stosujemy kleju do glazury na zewnątrz. Do klejenia gresu używa się kleju elastycznego. W przypadku płytek znajdujących się na zewnątrz używa się specjalnych klejów wodo- i mrozoodpornych.

Duże płytki wymagają stosowania innych klejów niż małe, ze względu na możliwość odkształcenia, dlatego najlepiej jest używać do ich mocowania kleju uelastycznionego. Mocowanie kamienia wymaga użycia specjalnego kleju, użycie niewłaściwego może spowodować przebarwienie kamienia. Należy również pamiętać, że ważny jest także gatunek kamienia. Układając kamień na zaprawie klejowej postępowanie jest identyczne jak w przypadku płytek ceramicznych. Innym sposobem mocowania  płyt na podłodze  jest wykorzystanie półsuchej lub nawet suchej zaprawy cementowej. Warstwa musi mieć około 2 cm w związku z tym poziom posadzki znacznie się podniesie.

Przed rozpoczęciem klejenia należy przygotowywać klej zgodnie z instrukcją jaką podana jest przez producenta, w żadnym wypadku nie wprowadzać zmian w podanych proporcjach, gdyż może to spowodować zmianę jego właściwości. Dostępne są również kleje bezpośrednio gotowe do użycia.

Aby dobrze nałożyć klej używa się do tego celu specjalnej pacy zębatej, a odpowiednia wielkość zębów pomaga w uzyskaniu odpowiedniej grubości warstwy.

Klej zawsze należy nakładać na podłoże, czasem dodatkowo również na płytki, szczególnie gdy spodnia strona jest ryflowana, wówczas wypełnienia się klejem rowki. Nadmiar kleju należy usunąć brzegiem pacy.

Należy pamiętać, że klej zachowuje właściwości od momentu kiedy go przygotujemy przez ok. 30 minut, dlatego ważne jest aby rozprowadzić klej i ułożyć płytki w jak najszybszym czasie, zanim klej się zwiąże. Ważna informacją podaną na opakowaniu jest również ta po jakim czasie można wchodzić na świeżo ułożona podłogę, zwykle jest to 48 godzin (terakota), a dobę później na gres. Wytrzymałość klej osiąga po 3 dniach. Po zastosowaniu kleju szybkowiążącego, na posadzkę  można wejść  po 3  godzinach od ułożenia.

Wypełnienie pustych przestrzeni pomiędzy płytkami nosi nazwę spoinowanie , wykorzystuje się do tego zaprawy dostępne w bardzo wielu kolorach. Trzeba uważać, aby nakładany klej nie wypływał z pod płytek i nie znajdował się w szczelinach, gdyż jest w kolorze szarym, natomiast zaprawę używaną do spoinowania zazwyczaj wybiera się w kolorze pasującym do koloru płytek. Klej także nie posiada właściwości uszczelniających takich jak zaprawa, która odpowiednio przylegając do krawędzi ułożonych płytek staje się odporna na wszelkie zarysowania oraz pęknięcia i jest mrozo- jak i wodoodporna. Spoinować można zazwyczaj po 1-2 dni po przyklejeniu płytek. Zaprawę rozprowadza się gumową szpachelką a jej nadmiar  zbiera za pomocą pacy, wprowadzając ponownie w spoiny.

Podoba Ci się artykuł? Odostępnij go!

Zostaw komentarz


− 2 = 7